Abdullah KALKAN
ŞEK BELAŞ
Kürtçe’de şek, Vuruş-darbe anlamına gelir belaş ise ücretsiz veya maddi değeri olmayan yani yok hükmünde kullanılır.
Çocukluğumuzda arkadaşlarımızla takım oyunları oynadığımız günleri hatırlayanlar bilir. Takımlar kurulurken aramıza bazen yaşça küçük, oyunun kurallarını bilmeyen ya da diğer çocuklara kıyasla yetenek bakımından oldukça geride olan birileri katılırdı. Aslında o çocuğun oyuna hiçbir katkısı olmayacağı bilinirdi. Ancak üzülmesin, kendisini dışlanmış hissetmesin diye takıma dâhil edilirdi. İşte biz buna ŞEK BELAŞ derdik. Yani oyunda olan ama oyuna hiçbir etkisi olmayan kişi anlamında…
O günlerde bu durum, merhametin, arkadaşlık hukukunun ve kimseyi kırmama anlayışının masum bir yansımasıydı. Ne var ki bu gün aynı kavramı çocukluk oyunlarının çok ötesinde, kamu ve özel sektörün yönetim kademelerinde görmek mümkün hale geldi. Çünkü artık ŞEKBELAŞ’lar sadece mahalle aralarındaki oyunlarda değil, özel şirketlerin yönetim kurullarında, kamu kurumlarının idari makamlarında ve karar mekanizmalarının en üst noktalarında karşımıza çıkmaktadır.
Üstelik bu kez mesele bir çocuğun oyuna alınarak mutlu edilmesi değil. Mesele yönetme ve idari süreci yürütebilme kabiliyeti olmadığı halde önemli makamların teslim edildiği, tecrübesi ve liyakati sorgulanmadan kritik sorumluluklar verilen insanların sebep olduğu büyük kayıplardır.
Bu gün özel sektör dâhil olmak üzere kamu kurumları ve birçok iş alanında yaşanan bu başarısızlığın arkasında tam da bu anlayış yatıyor. Birilerinin yakını olduğu, birilerinin hatırı bulunduğu, aileden geldiği, siyasi ve sosyal ilişkileri güçlü olduğu için önemli koltuklara oturtulan insanlar…
Sonrasında ise gün aşırı iflas eden aile şirketleri, yanlış kararlarla çıkmaza sürüklenen işletmeler, çalışanların huzurunu kaybettiği kurumlar, yönetim krizleriyle boğuşan kamu kurumları hakkında haberler duyuyoruz.
Peki, bunların sorumlusu kim?
Elbette tek başına yöneticiler değil. Asıl sorgulanması gereken, o insanları yetkinliklerine bakmadan makamlara taşıyan zihniyettir. Çünkü liyakatsiz bir yöneticinin başarısızlığı kadar, onu o koltuğa oturtanların sorumsuzluğu da ağır sonuçlar doğurur.
Unutulmamalıdır ki yönetmek, sadece bir makamın sahibi olmak, unvan taşımak veya birilerinin soyadını, nüfuzunu ve referansını arkasına almak değildir.
Yönetmek; öngörü gerektirir. Tecrübe ister. İnsanları yönetmek, kaynakları doğru kullanmak, sorunları çözmek ve alınan kararların sorumluluğunu üstlenmek demektir.
Bir şirketi, bir kurumu yönetmek, aileden miras kalan bir koltuğa oturmakla öğrenilmez. Bir kamu kurumunu yönetmek sadece birilerinin takdiriyle kazanılan makamın arkasına sığınarak başarılamaz.
Liyakat, bilgiyle, emekle, tecrübeyle ve hakkaniyetle kazanılır. Danışma ve istişare ile pekiştirilir.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.