Şırnak… Yer altı ve yer üstü cevherleriyle ülke ekonomisinin en önemli kaynaklarından biri, Tarihî ve Kültürel mirasıyla insanlık medeniyetinin simgesi, Hz. Nuh Nebi'nin izlerini taşıyan müstesna bir peygamber diyarı. Ne var ki bu kadim şehrin kaderine bakıldığında, zenginliğin bolluğuyla refahın yokluğu arasındaki derin çelişki insanın yüreğine dokunuyor. Heyhat demeden de tutamıyor kendini insan!!! Ne günlere, ne zamanlara, ne insanlara kaldık…

Bir tarafta ülkenin enerji ihtiyacına önemli katkılar sunan petrol yatakları, devasa kömür rezervleri, stratejik Habur Sınır Kapısı ve uluslararası ticaret potansiyeli… Diğer tarafta işsizlikle boğuşan genç İşsizler Ordusu, geçim derdiyle gurbete düşen aileler, mevsimlik işçiliğe mahkûm edilen Şırnaklılar ve maalesef geleceğini kendi memleketinde kuramayan bir nesil! Aman ya Rabbim, ne yaman çelişki.

Peki, sormazlar mı bu nasıl bir ekonomik paradokstur?

Türkiye'de günlük petrol üretiminin 135 bin varil civarında olduğu, bunun yaklaşık 85 bin varillik bölümünün de Şırnak'tan karşılandığı ifade ediliyor. Diğer potansiyellerde eklendiğinde, Şırnak'ın ülke ekonomisindeki stratejik konumu tartışmasız bir önem taşıyor. Ancak asıl mesele, bu zenginliğin ne kadarının Şırnak'ın insanına, istihdamına ve geleceğine yansıdığıdır.

Şayet böylesine büyük ekonomik imkânlara sahip bir şehrin evlatları hâlâ mevsimlik işçi olarak anılıyorsa, bunun mutlaka sorgulanması gerekir. Gençleri iş bulabilmek için memleketinden ayrılıyorsa, aileler ekonomik imkânsızlıklar nedeniyle hayatlarını ertelemek zorunda kalıyorsa, kent nüfusu göçle eksiliyorsa, burada artık yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda sosyal bir kaos ta vardır.

Sormak gerekmez mi: Binlerce insanın istihdam edildiği petrol sektöründe Şırnaklıların payı nedir? Kamu yatırımlarında, enerji sektöründe ve bölgesel kalkınma projelerinde yerel istihdam ne ölçüde gözetilmektedir? Şırnak'ın kaynakları, neden aynı ölçüde Şırnak’a yansıtılmamaktadır. Ve Şırnak neden öz kaynaklarından MAHRUM BIRAKILMAKTADIR?

Elbette mesele, kaynağın yalnızca nerede çıkarıldığı değil; oluşturduğu ekonomik değerin nerede yatırıma, istihdama ve toplumsal refaha dönüştüğüdür. Zira kaynak burada, emek burada, üretim burada; fakat refah başka yerdeyse, dönüp bu tablonun hesabını sormak gerekir.

Artık sosyal medyada verilen pozlar ile Ankara'ya gönderilen mesajların, protokol görüntülerinin ve beyhude vaatlerin ötesine geçme vakti gelmiştir. Şırnak'ın ihtiyacı yeni söylemler değil, somut projeler; gösterişli açıklamalar değil, kalıcı yatırımlar; liyakatsiz kişilerin gölgesinde yürütülen siyaset değil, toplumun hayatına dokunan hizmetlerdir. Aksi takdirde seçimler yakın, hükümse katidir.

Artık Şırnak'ı kendi dar pencerenizden değil, hakikatin penceresinden okumak gerekir. Bu şehrin sesini duymak, beklentilerini anlamak, sorunlarını ortak akılla çözmek ve ekonomik değerlerini yerel kalkınmaya dönüştürmek gerekir.

Şimdi şapkayı önüne koyup düşünmenin, istişare etmenin, liyakati esas almanın ve milleti merkeze koymanın vaktidir. Zira Şırnak'ın petrolü de var, kömürü de, ticaret kapısı da, insan kaynağı da… Eksik olan, bütün bu değerleri ortak bir kalkınma iradesiyle buluşturacak, şehrin geleceğini önceleyecek bir irade ve sürdürülebilir bir hizmet anlayışıdır.

Nihayetinde Sormaya Devam Edeceğiz; Petrol Şırnak'ta, Habur Şırnak'ta, Kaynak Şırnak'ta… Şırnak'ın refahı, istihdamı ve geleceği neden hâlâ Şırnak'ta değil? Haydi cevap verin bakalım…