Bazen insanın kendine iyi gelmek için büyük değişikliklere ya da uzun tatillere ihtiyacı yoktur. Bazen birkaç saatliğine gündelik hayatın telaşından uzaklaşmak, yeni insanlarla tanışmak ve bir şeyler üretmek yeterlidir. Geçtiğimiz akşam katıldığım bir workshop etkinliğinde bunu bir kez daha hatırladım.
Bir dönem birlikte çalıştığım, uzun zamandır görüşemediğim sevgili arkadaşım Berçem Kırok'un davetiyle bir araya geldik. Güzel Sanatlar Fakültesini bitirdikten sonra memleketine dönen Berçem, şimdi sanatını insanlarla buluşturuyor, düzenlediği etkinliklerle insanları üretmeye ve sanatla tanışmaya teşvik ediyor. Bu kez fanus boyamak için bir masanın etrafında toplandık. Uzun zamandır kendime yeterince vakit ayıramıyordum. Günlük hayatın sorumlulukları arasında insan bazen kendisini ihmal ettiğini fark etmiyor. Oysa o akşam ruhumun da zihnimin de dinlendiğini hissettim. Bir şeyler çizdik, boyadık, sohbet ettik. İlk kez tanıştığım insanlarla sanki uzun zamandır birbirimizi tanıyormuşuz gibi konuştuk.
Ne güzel şeydi bu!
Bazen bir insanı tanımak için yıllar gerekmiyor. Bir sohbet, ortak bir merak ya da içten bir kahkaha aradaki mesafeyi kaldırmaya yetiyor. Belki bir daha karşılaşmayacağız o insanlarla ama birkaç saatliğine de olsa güzel bir bağ kurduk. Çünkü her karşılaşmanın ömür boyu sürmesi gerekmiyor; bazı karşılaşmaların kıymeti, bizde bıraktığı izde saklı.
O akşam kendimle ilgili de küçük bir şey keşfettim. Resim ve çizim konusunda kendime pek güvenmiyorum. Buna rağmen Berçem Hoca’nın teşvikiyle ben de bir şeyler çizmeye başladım. Gecenin sonunda, bir şey üretmiş olmanın mutluluğu paha biçilemezdi
Bu deneyim bana şu soruları düşündürdü: Kaç şeyi henüz denemeden yapamayacağımıza karar veriyoruz? Kaç hevesimizi yeterince iyi olamayacağımız düşüncesiyle erteliyoruz? Hâlbuki ihtiyacımız olan şey, yetenekli olduğumuzu kanıtlamak değil; denememize izin veren, bizi yargılamadan cesaretlendiren bir ortamda bulunmak. Çünkü insan kendisine alan açıldığında, yapamayacağını düşündüğü şeylere bile başka bir gözle bakabiliyor.
Berçem'in yaptığı işi bu yüzden ayrıca kıymetli buluyorum. Sanat eğitimini tamamlayıp memleketine dönen birinin, kendi birikimini insanlarla paylaşmak için adım atması ve onları sanat etrafında buluşturması güzel bir çaba. Henüz kendine ait bir atölyesi olmasa da bir kafedeki masa, onun sayesinde insanların birlikte ürettiği, tanıştığı ve kendilerine yeni bir alan açtığı bir buluşma yerine dönüşebiliyor.
Dilerim bu güzel çaba büyür ve daha fazla insana ulaşır. Sanatın etrafında buluştuğumuz, birlikte ürettiğimiz ve birbirimizi gerçekten dinlediğimiz alanların çoğalmasını diliyorum. Çünkü daha fazla tüketmeye değil, birlikte üretmeye; daha fazla görünmeye değil, gerçekten birbirimizi görmeye ihtiyacımız olduğuna inanıyorum. Öyle ya, sanat yalnızca bir eser ortaya çıkarmak değildir. Bazen insanın kendisini keşfetmesine, bazen başkasını anlamasına, bazen de uzun zamandır ihtiyaç duyduğu bir nefesi almasına vesile olur.
O akşam eve dönerken şunu düşündüm: Hayat yalnızca sorumluluklarımızı yerine getirmekten ibaret değil. Bazen bir masanın etrafında toplanmak, yeni insanlarla tanışmak, bir şeyler üretmek ve içtenlikle gülümsemek de hayatın ta kendisidir. Dolayısıyla kendimize alan yaratmamız gerekiyor. Şimdii kendinize bir soru daha sormanızı rica ediyorum: Hayatın bütün sorumluluklarını yerine getirmeye çalışırken, kendimize iyi gelen şeylere ne kadar yer açıyoruz?
O akşam bana bu güzelliği yaşatan sevgili Berçem Kırok'a ve aynı masanın etrafında güzelliği çoğaltan herkese teşekkür ederek…