Hayatta kalitemizi belirleyen şey, sıklıkla herkesin gözü önünde sergilediğimiz büyük başarılar değil; kimsenin izlemediği anlarda gösterdiğimiz özen ve titizliktir. Yazar James Clear’ın vurguladığı gibi, sıradan bir teşekkür notuna fazladan bir cümle eklemek, bir spor salonunda son seti tam konsantrasyonla tamamlamak ya da bir dostu dinlerken kelimelerin ötesindeki duyguyu hissetmeye çalışmak... İlk bakışta küçük görünen bu eylemler, zamanla birikerek karakterimizin ve hayat standardımızın sarsılmaz temelini oluşturur.
Yüksek standartlara sahip olmak, mükemmeliyetçilik krizine girmek ya da başkalarına gösteriş yapmak değildir. Aksine, üstlendiğimiz her işe duyduğumuz saygının ve en önemlisi kendimize olan inancımızın doğal bir yansımasıdır.
Steve Jobs ve Dolabın Arkasındaki Tahta
Yüksek standartların ve ayrıntılara verilen önemin birikerek nasıl efsanevi bir imzaya dönüştüğünü gösteren en bilinen örneklerden biri Steve Jobs ve babası Paul Jobs arasında geçen hikâyedir.
Steve Jobs henüz genç bir çocukken, marangoz olan babasıyla birlikte evlerinin bahçesine bir çit inşa ediyordu. Babası, çitin dışarıdan görünmeyen, duvara bakan iç kısımlarını da tıpkı ön yüzü gibi pürüzsüz ve özenle zımparalayıp boyamasını istedi. Jobs şaşkınlıkla sordu: "Neden burayı da bu kadar özenle yapıyoruz? Nasıl olsa kimse görmeyecek."
Babası gülümseyerek şu yanıtı verdi: "Ama sen göreceksin. İşini iyi yapıp yapmadığını sen bileceksin."
Jobs, bu anlayışı Apple’ı kurduğunda da sürdürdü. İlk Macintosh bilgisayarlar tasarlanırken, cihazın içindeki elektronik devre kartlarının düzenine ve estetiğine takıntılı derecede önem veriyordu. Mühendisler, bilgisayar kasasının kilitli olduğunu, kullanıcıların hiçbir zaman o devre kartını görmeyeceğini söyleseler de Jobs geri adım atmadı: "Biz göreceğiz. Bir marangoz, kimse görmeyecek diye dolabın arkasında kalitesiz tahta kullanmaz."
Ayrıntıların Özsaygıya Dönüşmesi
James Clear’ın ifade ettiği gibi, her işte fazladan bir dakika ayırarak ortaya koyduğumuz özen, her şeyden önce kendimize verdiğimiz bir sözdür. "Ben üstlendiği işi yarım bırakmayan, her detayda değer yaratan bir insanım" mesajını kendi zihnimize kazımaktır.
Günlük yaşamın telaşında sıradan işleri savsaklamak kolaydır. Ancak bir sohbet esnasında sadece sıramızı beklemek yerine zihnimizi tamamen karşıdakine vermek, bir raporu teslim etmeden önce son bir kez titizlikle gözden geçirmek ya da bir dosta içten bir teşekkür iletmek, bizi ortalamanın sıradanlığından çıkarır.